De wil wil niet

In mijn eerste boek Mijn denken stottert vaak meer dan mijn benen bespreek ik het grondpatroon van parkinson:

  • mentale veranderingen
  • initiatiefarmoede
  • verandering van gevoelsleven en stemming
  • onvermogen spanning te verdragen

In deze blog ga ik dieper in op ‘initiatiefarmoede’.

“Ik kan afspreken wat ik wil maar het komt er maar niet van”. Steeds weer hoorde ik deze zin bijna in dezelfde bewoordingen terugkomen in mijn behandelkamer. Voor mij een signaal dat er iets aan de hand was met de daadkracht van mensen met parkinson.

Het lijkt wel of de wil geblokkeerd wordt en dat is ook zo! Bij deze ziekte maken twee uitersten deel uit van een en dezelfde aandoening, haast en vertraging. Enerzijds worden mensen met parkinson geplaagd door een enorme gehaastheid, in lopen, met korte stapjes, maar ook in praten, denken en handelen. Anderzijds staat tegenover deze drang tot handelen, rusteloosheid en impulsiviteit een merkwaardige geneigdheid tot traagheid. Hierdoor ontstaat er weerstand of een tegenkracht die bewegen, spraak en zelfs het denken hindert of doet stilstaan. Alsof er op zo’n moment een verlamming optreedt. Die weerstand moet steeds weer overwonnen worden.

En daar hebben mensen met parkinson hulp bij nodig. Om in actie, in beweging te komen dus. Zonder hulp, komt het er vaak niet meer van en vallen mensen stil.

Een heel lastige handicap! We gaan er stilletjes van uit dat alles wat mensen doen of niet doen, een eigen beslissing is. Als mensen het rijbewijs alsmaar niet laten verlengen en inname dreigt lijkt dat een persoonlijke keuze. Dat lijkt ook zo, als mensen er niet in slagen om elke dag weer de fiets tevoorschijn te halen om het gezonde ommetje te maken. Een veroordeling ligt op de loer, luiheid, desinteresse? Bij parkinson is het vaak beter om hulp aan te bieden, ook al heb je een bepaald wantrouwen.

Logisch dat vooral partners en vrienden aan het ‘duwen’ gaan.

Dat duwen is nog niet zo eenvoudig. Je moet de condities goed met elkaar afspreken, als dat kan, anders dreigt frictie en onderlinge tegenwerking. Mensen worden niet graag ‘geduwd’,

Bovendien, Iemand die parkinson krijgt heeft zelf deze verandering (nog) niet altijd door. Hij of zij voelt wel de veranderende opstelling, de druk van de partner en probeert die te weerstaan. Er wordt dan geruzied over waarden en normen en over bazigheid. ‘Ik ben blij dat ik geen baas meer heb, en dat wil ik graag zo houden’. Dit alles kan echter niet verhullen dat er meer aan de hand is. Een onvermogen om tot actie over te gaan.

Wil je reageren?

Stuur dan een mail naar info@nouwshulpbijparkinson.nl